Pokazywanie postów oznaczonych etykietą teoria. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą teoria. Pokaż wszystkie posty

15 marca 2010

What Is It About Television...

15. marca, czyli Wielki Początek na (prawie) wszystkich blogach nastąpił, niniejszym uznaję cały projekt za naprawdę otwarty. Można uznać to za nieortodoksyjny - i miejmy nadzieję bardziej skuteczny niż medialne zaklinania - początek wiosny. Idzie nowe. Co to za projekt? Zacytuję samą siebie z forum filmoznawcy.pl, krynicy mądrości każdego studenta i pracownika ISzA UJ:
Teoria telewizji - warunki zaliczenia


Zaliczenie zajęć (zaliczenie na ocenę)
1.Obecność – dopuszczalne 2 nieobecności w semestrze, każda kolejna nieobecność – konieczność zaliczenia materiału z zajęć
2.Praca w grupach – podział na grupy projektowe, każda grupa zobowiązana jest do prowadzenia bloga o tematyce telewizyjnej, z wykorzystaniem tekstów będących tematyką zajęć oraz wpisów analizujących aktualne teksty telewizyjne (minimum to 1 wpis na tydzień o objętości nie mniejszej nż 500 - 700 słów). Kryterium oceny: atrakcyjność i częstotliwość wpisów oraz komentarzy, stopień zaangażowania w projekt całej grupy projektowej, ilość i jakość linków, umiejętność twórczego wykorzystania wiedzy zdobywanej na zajęciach. Wszyscy członkowie grupy otrzymują taką samą ocenę, podział pracy w grupie jest kwestią wewnętrzną.
Terminarz prac:
do 15 marca - organizacja grup projektowych oraz założenie bloga, można to zrobić np. na wordpressie lub bloggerze (oba są darmowe). W tym terminie oczekuję na informacje o składzie grup oraz adresach internetowych Państwa blogów.
30 maja - 10 czerwca podsumowanie projektów i ocena.
 No i dzisiaj - nie bez drżenia - zaglądam na blogi, które już funkcjonują. Wygląda na to, że będę mieć nie mniej pracy niż Wy, drodzy autorzy, zwłaszcza, jeśli treść będzie przyrastać w takim tempie, jak na Władcy pilota czy Chewing gum for the eyes. Tele-fere i Poza granicą wzroku nie pozostają w tyle, choć strategia odmienna - dłuższe eseje pojedynczego autora. Pozostałe blogi zastosowały dobrze znaną wszystkim bloggerom strategię ostrzegania świata przed przełomowym i brzemiennym w skutki wydarzeniem: "Beware! About to start!". Na marginesie: gratuluję inwencji nazewniczej, zwłaszcza po tym, jak przez dobre 15 minut poszukiwałam na Bloggerze wolnej domeny o fajnej nazwie do niniejszego outletu.
To, że już mam sporo pracy bardzo mnie cieszy, bo ruch jest oznaką entuzjazmu i generuje energię.
Zacznę jednak od pewnej kwestii zasadniczej, która nasunęła mi się po lekturze: lubić czy nie lubić (telewizję)? Wszyscy oczywiście mamy swoje preferencje i trudność mówienia o telewizji  dzisiaj polega też trochę na jej niesłychanej różnorodności, zarówno co do form, praktyk, jak i treści (tiaa,a "oglądanie" za pomocą rapidshare czy P2P to też telewizja, telewizją jest zarówno Arte, TVP Kultura , Ale Kino! czy Mezzo, jak i Polsat, TVN Style czy Zone Romantica). Wydaje mi się, że ktoś, kogo określa dumnie dyplom kulturoznawcy o specjalności filmoznawczej, powinien mieć o telewizji do powiedzenia coś więcej niż tylko to, że jest be (brzydka, głupia, łatwa i do szybkiej konsumpcji - podtekst po części zamierzony, w myśl tego, co o kulturze popularnej pisali m.in. Andreas Huyssen ("Mass Culture As a Woman" [w:] T. Modleski red., Studies in Entertainment. Critical Approaches to Mass Culture, Indiana University Press 1986, o dziwo, w sieci esej dostępny w całości tutaj) czy Tania Modleski ("Feministy as Masquerade: Feminist Approach to Mass Culture [w:] Colin McCabe, High Theory/Low Culture: Analysing Popular Television and Film, St. Martin Press 1986). Mimo wkładu  prof. Godzica (patrz sylabus i spis literatury) w wyjaśnianie na polskim gruncie, czym jest telewizja i kultura popularna, w naszej rodzimej praktyce wciąż dominują nie tyle sądy, ile przesądy na temat telewizji. Mogę wybaczyć, ba nawet zrozumieć :-) (choć z trudem) to, że kulturoznawcy nie lubią telewizji, trudno mi jednak przyjąc, że w analizach poruszają się wyłącznie na poziomie określanym czasem jako doxa (czyli obiegowych opinii). Mam na ten temat osobistą opinię: polska telewizja jest w większości rzeczywiście fatalna, bo fatalna (wręcz nieistniejąca) jest krytyka telewizyjna, sprowadzająca się najczęściej do lamentu nad ogłupionym telewidzem czy opisu tego, co widać gołym okiem. Jeśli istnieje serial oglądany przez 4 miliony telewidzów, to wydaje mi się to fenomenem gdonym przynajmniej głębszego namysłu, bo tradycyjne opłotki humanizmu przez duże H (nieobce zresztą autorce niniejszego posta i będące jej rewirem z wyboru, a nie przymusu) tego nie wyjaśniają.
A zatem, drodzy autorzy, mniej moralizowania, więcej myślenia. Nie zaszkodzi także czasem sięgnąć do literatury przedmiotu :-).